Στην άμμο...

Από το μακρινό 2011, όταν οι επισκέψεις μου στον γενέθλιο τόπο ήταν πιο συχνές και διαρκούσαν όσο κρατούσε το καλοκαίρι, γνώρισα έναν άνθρωπο τον Δημήτρη που είχε μεράκι να συλλέγει βότσαλα και μ’ αυτά να παράγει τέχνη. Πραγματικές ομορφιές. Βάλθηκα κι εγώ λοιπόν να βάλω λίγο το χεράκι  για να θυμάμαι και να τον θυμάμαι. Τι κρίμα να μην μπορούν να μείνουν για πάντα στη φυσική τους θέση, στην παραλία… Γι’ αυτό κι εγώ αυτές τις εικόνες τις δημοσιεύω εδώ εν είδη αναμνήσεως...

Ευλογώντας, ολίγον τι, τα γένια μου…

«Κάθε φορά που ένα βιβλίο διαβάζεται και ξαναδιαβάζεται, τότε συμβαίνει κάτι στο βιβλίο: μεταβάλλεται», έλεγε ο Χόρχε Λουίς Μπόρχες. Νομίζω πως αξίζει να ξαναδιαβάζουμε κάποια βιβλία διότι ξαναγίνονται μέρος της ψυχής μας. Λειτουργούν σαν καταλύτες, απλά, φυσικά, ολόφρεσκα σαν θαλάσσια αύρα… κι ο καθένας μας παίρνει από ένα βιβλίο πάντοτε, τις απαντήσεις που, κάθε φορά, χρειάζεται.

«Ξαναδιαβάζοντας ένα βιβλίο», σελίδα 97

«Αν θα έδινα έναν διαστολικό ορισμό στον όρο  Π ο ί η σ η, ότι, δηλαδή, δεν αποτελεί μόνο –η κατ’ ανάγκη– έρρυθμο ή έμμετρο λόγο, αλλά και ελεύθερο λυρικό λόγο, συχνά απεξαρτημένο από έντεχνα στιχουργικά σχήματα, όπως έχει τουλάχιστο διαμορφωθεί στα τελευταία χρόνια, τότε ο Στράτος Δουκάκης θα μπορούσε αδίσταχτα να συμμετρηθεί στη χορεία των –ευρεία εννοία– ποιητών, πολίτης, δικαιωματικά, στων «ποιητών την πόλη», όπως θα έλεγε ο Κ. Π. Καβάφης».

(Από τον πρόλογο του ποιητή Δημήτρη Νικορέτζου)

Καλή και λουλουδένια Πρωτομαγιά!

 

Χρώματα, νάματα και μυρωδιές, με τα πατήματα της ψυχής τις μνήμες τις ιερές, με λέξεις άφθαρτες των ποιητών, με τις καρδιές μας συντονισμένες στους κραδασμούς της Άνοιξης, στο τρυφερό αγέρι από την αύρα του Σαρωνικού, τις ευωδιές των αγριολούλουδων του Υμηττού, την ευλογία της ελληνικής γης!

Ας μένει εντός μας η ομορφιά από τη φύση που τόσο απλόχερα μας δίνεται, σαν υπόσχεση κι ελπίδα ότι, τίποτα δεν χάνεται , αν θέλουμε, κι αν παλεύουμε γι' αυτό!   Τζ.Κ 

Καλό μήνα!

Ο Παρθενώνας απ' τα ψηλά κι από τα πέριξ

Εκεί απέναντι στον ιερό βράχο της Ακρόπολης θρονιάζεται η ιστορία. Η τελειότητα, το μέτρο, η διαχρονικότητα της κλασικής τέχνης: ο Παρθενώνας ζωντανή απόδειξη της ακμής της Αθήνας. Αποκορύφωμα της αρχαίας ελληνικής αρχιτεκτονικής και αναμφίβολα σύμβολο του παγκόσμιου πολιτισμού.

Ένα μνημείο που ομορφαίνει την πόλη, ομορφαίνει τη ζωή μας και γίνεται ο άρρηκτος δεσμός μας με το παρελθόν. 

 

Γκαλερί: «Μήθυμνα η μικρή μου πατρίδα»

Ένα φωτογραφικό ταξίδι σε καρτ-ποστάλ…

Πάνω σ’ έναν πέτρινο λόφο, αμφιθεατρικά κτισμένη και στεφάνι στην κορφή της το Ενετικό κάστρο, στέκει καμαρωτή η Μήθυμνα, έχοντας στα πόδια της τον κάμπο από τη μια και τη θάλασσα απ’ την άλλη και στην άκρη το λιμάνι να συμπληρώνει τη γοητευτική και ευανάγνωστη εικόνα της.

Η μεγαλοπρέπεια και η λιτότητα συνδυάζονται αρμονικά σ’ αυτόν «τον κόσμο το μικρό και μέγα» δίχως να ξεχωρίζει ποιος είναι ο μικρός και ποιος ο μέγας αφού είναι ο καθένας και οι δυο μαζί.

Η Μήθυμνα, παράδεισος των χρωμάτων και της γαλήνης, της αναπόλησης, της περισυλλογής και της... αισθητικής.  Πόλος έλξης και αγαπημένος τόπος ποιητών, καλλιτεχνών και διανοούμενων, όχι μόνο Ελλήνων αλλά και ξένων.

Ίσως να είναι η ξεχωριστή ομορφιά της, ίσως η ισορροπία και η γαλήνη της, ίσως η φυσική αρχοντιά της. Ίσως να είναι η δωρική της λιτότητα, η γρανιτένια σιγουριά του κάστρου της... Ίσως γι’ αυτό, εμείς τα παιδιά της, μόνιμοι και πιστοί εραστές της, έχουμε αυτή την ανάγκη της επιστροφής σε όλα εκείνα που κατά κάποιο τρόπο ήταν –και εξακολουθούν να παραμένουν– τα παραμύθια μας. Τα μεταξωτά όνειρα μιας... πιο αθώας εποχής.

* Τα παραπάνω καρτ-ποστάλ στις 3 ενότητες της Γκαλερί «Μήθυμνα η μικρή μου πατρίδα» είναι αφιερωμένα σ’ εκείνη γιατί εμείς εκεί μάθαμε να αγαπάμε την ομορφιά!  

Κόκκινες ανεμώνες του κάμπου...

Ανεμώνες, πορφυροί σηματοδότες της ζωής απλώνουν κόκκινο χαλί στης άνοιξης το λιβάδι. Ανέμελες και παιχνιδιάρες κουβαλάνε στα κόκκινα άνθη τους την άνοιξη.

Μοναχικό αγριολούλουδο μέσα στο πράσινο, που μόνο αγριολούλουδο δεν είναι.

Ένα μπουκέτο κόκκινες ανεμώνες, ένα μπουκέτο πυρκαγιά, ένα μπουκέτο φλόγας. Αιμάτινη πορφύρα που θαρρείς και στάζει θαρρείς αίμα.

Δεν είναι παπαρούνες - Ανεμώνες είναι...