Κυριακή, 22 Νοεμβρίου 2020

Πέμπτη, 12 Νοεμβρίου 2020

Χρώματα Φθινοπώρου...

Με στιγμιαία κλικ αποτυπώνω την αλήθεια και τα χρώματα της φθινοπωρινής μεταμόρφωσης. Τι άλλο θα μπορούσε ν’ αλλάξει για λίγο τη διάθεσή μας.

Κερασμένα από μένα για εσάς, μπας και ξορκίσουν τη μελαγχολία μας…








Τρίτη, 10 Νοεμβρίου 2020

Να ψιθυρίζουν και ν’ ανασαίνουν...

Στρώνομαι κι αναζητώ. Βρίσκω και διαλέγω εικόνες ώστε να ’ναι αυτές όπου θ’ ακουμπάνε καλύτερα οι σκέψεις. Επάνω τους ενσωματώνω λόγια που έχω γράψει. Με φωνήεντα, σύμφωνα, σημεία στίξης σχηματίζω προτάσεις. Με κάθε τελεία, με κάθε κόμμα, με κάθε παύση και… μ’ εκείνα τα παρατεταμένα αποσιωπητικά που προδίδουν αμηχανία, προσπαθώ να τους δώσω τη μορφή που θέλω. Να ψιθυρίζουν και ν’ ανασαίνουν.

Όσο κι αν ο χρόνος πέρασε στοιβάζοντας αμέτρητα άλλα, όσο κι αν όλα αυτά σκεπάστηκαν μ’ ένα σωρό σκόνη, εσύ επιμένεις να περνάς το χέρι σου από πάνω, να τη διώχνεις και να τα φέρνεις πάλι πίσω… στο φως. Ναι, να τον φέρνεις πίσω σε κρυσταλλωμένες εικόνες που, σαν παγωμένες ψιχάλες, αιωρούνται μπροστά σου και μέσα τους βλέπεις τη ζωή σου σε επανάληψη. Τις κοιτάς μια μια και θυμάσαι πρόσωπα, διαδρομές, σταθμούς, αποχαιρετισμούς και αφετηρίες… Μετράς τις ρωγμές που ο χρόνος άφησε χαραγμένες επάνω τους και… μελαγχολείς.


Πέρασαν τόσα χρόνια κι όμως, κάποιες φορές, στις σιωπές της ψυχής σου, το ρολόι του μυαλού παίρνει αντίστροφες πορείες, όπως κι εσύ που γυρίζεις στα ίδια και στα ίδια. Είσαι ένας παράξενος ταξιδευτής που ταξιδεύει από τη χαρά στη μελαγχολία κι από τη νοσταλγία στο όνειρο… Θέλεις να ξεφύγεις απ’ τη ρουτίνα της καθημερινότητας και τη μονοτονία της γκρίνιας. Σε βασανίζουν εσωτερικοί μονόλογοι. Ζυγίζεις, με τα δικά σου σταθμά, ομορφιές και απογοητεύσεις κι ανασύρεις από τις αποθήκες της μνήμης ό,τι αγάπησες. Ακούς ξεχασμένες νότες και γλυκές μελωδίες, συγκινείσαι, σκουπίζεις την υγρασία απ’ τα μάτια σου και… τις κάνεις δικές σου. Ξεφυλλίζεις αμέτρητες σελίδες βιβλίων κι ανάμεσα στα τόσα, διαβάζεις και θέλεις να τηρήσεις εκείνο που έγραψε ο Ισπανός συγγραφέας Αντόνιο Μουνιόζ Μολίνα: «είναι τόσα αυτά που χάνει κανείς στη ζωή του για να μη φυλάει αυτά που του έμειναν».



Τετάρτη, 4 Νοεμβρίου 2020

Φωτοτεχνάσματα - 2η Ενότητα

    Επανέρχομαι με 4 Φωτοτεχνάσματα της 2ης Ενότητας και πάλι με πρωταγωνιστή το Lagurus ovatus, με την ελληνική ονομασία Λαγοουρά και σε ρόλο κομπάρσου πάλι ο λόγος. Ταίριασμα εικόνας, χρώματος και λόγου με αποσπάσματα από το βιβλίο μου «Υστερόγραφα μιας διαδρομής», όπως και στην Ενότητα 1.













Σάββατο, 31 Οκτωβρίου 2020

Φωτοτεχνάσματα - Ενότητα 1.

    Σε αμήχανες στιγμές και σε πείσμα του χρόνου –μετράει και το αυθόρμητο βέβαια– τολμώ και πάλι να «συμφιλιώσω» εικόνα και λόγο και να κατασκευάσω τα γνωστά «Φωτοτεχνάσματά μου.  Επινόησα λοιπόν να «παίξω» μαζί τους δημιουργώντας μια «Ενότητα» με πρωταγωνιστή το Lagurus ovatus, με την ελληνική ονομασία Λαγοουρά και... σε ρόλο κομπάρσου το λόγο. Δηλαδή να ταιριάξω την εικόνα και το χρώμα τους με «φραγμέντα» από το βιβλίο μου «Υστερόγραφα μιας διαδρομής». Ε, να μην ευλογήσω κι εγώ τα γένια μου;
    Κι αφού σμίξουν και ενωθούν μ' άλλα κομματιασμένα, απλά γίνεται χόμπι. Λίγο το ’χεις; 

    Είχα γράψει κάποια στιγμή: «ο κόσμος να χαλάσει, φτάνει να συνωμοτήσει το σύμπαν, για να συνδυάσεις κάποτε και τα ασύνδετα» που, φυσικά, ασύνδετα δεν είναι. Αρκεί να τα ταιριάξεις με κάτι δικό σου… Αυτό κάνω.





* Compositions by Stratos Doukakis *

Τρίτη, 27 Οκτωβρίου 2020