Κυριακή, 29 Μαρτίου 2020

Πέμπτη, 19 Μαρτίου 2020

De Espaldas

Πάει καιρός που έχω «κολλήσει», κατά κάποιο τρόπο, με αυτό το θέμα που ονόμασα «De Espaldas» δηλαδή «Με γυρισμένη την πλάτη»… στο φακό.

Πρωτίστως το επιχειρώ με δικά μου οικεία άτομα (μικρής ηλικίας) με μόνο λόγο να τα προστατέψω. Εν τούτοις όταν το κάνω με τυχαία, φευγαλέα και ανυποψίαστα πρόσωπα, προσπαθώ, δίχως την παραμικρή έστω απόπειρα παραβίασης, να σεβαστώ το απόρρητο των προσώπων. Εστιάζω, λοιπόν, με προσοχή, αστικές φιγούρες, ακριβώς με γυρισμένη την πλάτη επιδιώκοντας να τηρήσω τους κανόνες της ιδιωτικότητας. Έτσι τα παρακάτω αποτελέσματα (σε συνθέσεις κολάζ) εκφράζουν την εν λόγω τάση.





Δευτέρα, 16 Μαρτίου 2020

Υστερόγραφο μιας σχέσης…

Το έχω ξαναγράψει. Αλλού βιώνω τώρα, άλλα «μέσα» μ’ έχουν, κατά κάποιο τρόπο, αποσπάσει απ’ εδώ, άλλα με απασχολούν, «δένουν» τις στιγμές μου και  «καθοδηγούν» τη συνέχειά μου. Στο Instagram συγκεκριμένα. Εκεί θα με βρείτε. Εκεί εκθέτω τις εικόνες μου και αναπαράγω τις σκέψεις και το λόγο… Εκεί, «μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου»... συμβαίνω. Εκεί το βλέμμα μου, εκεί τα σημάδια, εκεί τα πατήματα και τα αποτυπώματά μου.

Ακολουθούν μερικά «δείγματα» αφιερωμένα… στη διάθεσή μου.


Η φύση –ο μεγάλος σκηνοθέτης– διάλεξε τούτο το θολό τοπίο μέσα στην πάχνη. Έχει αυτόν τον ανταποδοτικό τρόπο να χαρίζει απλόχερα κάτι, όταν σου στερεί κάτι άλλο. Η επιφάνεια της θάλασσας στην απόχρωση του ακαθόριστου. 
Η σιωπή περισσεύει…


Το έντονο κόκκινο του έρωτα στο άνθος της τσιντόνιας! 
Μανία κι αυτή να εστιάζω στην ομορφιά... 
Και τότε αντιλαμβάνομαι πόσο περισσεύει στη φύση το ωραίο! 
Το οποίο ωραίο, ασφαλώς, δεν επιδέχεται τη δική μου αμφισβήτηση.


Το ζωντανό κίτρινο χρώμα τους, το ολόφρεσκο μέσα στην ξεραΐλα, μου προξένησαν πρώτα το θαυμασμό κι ύστερα την απορία που παραμένει απορία…


Πράσινο, θα είναι πάντα το κυρίαρχο χρώμα στη φύση…


Το πορτοκαλί άνθος του καλοκαιριού σε αρμονική συμβίωση με το μάρμαρο...
Κι εκεί στην άκρη, ανάμεσα στις σκιές του πορτοκαλί «ξεμυτίζει» η λεπτομέρεια του κίτρινου.

Δευτέρα, 2 Δεκεμβρίου 2019

Πλατανόφυλλα που ξαποσταίνουν στο δρόμο…

«Ένας αιώνιος κύκλος» και στη φύση:
Γέννηση, Ζωή, Θάνατος!
Ο θαυμασμός μας… ακόμη και σ’ αυτά τα πλατανόφυλλα
που ήρθε η ώρα τους κι αποχαιρέτισαν το δέντρο τους
για να ξαποστάσουν στο δρόμο!

Ακόμη κι έτσι κάτι έχουν να μας πουν.








Πέμπτη, 21 Νοεμβρίου 2019

Γήινα χρώματα και αποχρώσεις του φθινοπώρου…


Το φθινόπωρο μεθάει από το όργιο των χρωμάτων. Γήινα χρώματα και αποχρώσεις. Καμιά παραφωνία! Η απλοχεριά της φύσης ξεπερνάει κάθε φαντασία, γίνεται θέμα κι αφορμή για στιγμιαία κλικ. Τα φύλλα, πάνω ή ριγμένα κάτω απ’ τα δέντρα, πολύχρωμα χαλιά στη γη, αποστηθίζουν τον ρυθμό της αναπνοής τους. Ίσως με τη βροχή που περιμένουμε ν’ αλλάξει το σκηνικό. Ευτυχώς, το πρόλαβα...
Κι ο χώρος σε τούτο το «αδιέξοδο», μικρός, κρυφός κι ανάρμοστος κρατάει μια εύγλωττη σιωπή…








Παρασκευή, 15 Νοεμβρίου 2019

Ανάμεσα στις σκιές των vintage πορτοκαλί τηλεφώνων, «ξεμυτίζει» μια λεπτομέρεια…

Τις ομορφιές που φύλαξες στης μνήμης τις διαδρομές μην τις ξεχάσεις κρεμασμένες ανάμεσα στ’ αγγίγματα των δυο vintage τηλεφώνων. 
Ένα μονάχα θα σου πω –κι ας στο ’χω πει χίλιες φορές– μία ακόμη τι πειράζει: Τίποτα δεν είναι πιο αληθινό απ’ τα δικά σου παραμύθια!
Τελικά τι ψάχνουμε οι άνθρωποι; Μια αγκαλιά κι έναν άνθρωπο να μας αγαπάει τις στιγμές που δεν ξέρουμε πως να κρυσταλλωθεί ο χρόνος.


Δεν μπορείς να διδάξεις τίποτα στον άνθρωπο
Το μόνο που μπορείς να κάνεις, είναι να τον βοηθήσεις ν’ ανακαλύψει αυτό που έχει μέσα του.