De Espaldas

Πάει καιρός που έχω «κολλήσει», κατά κάποιο τρόπο, με αυτό το θέμα που ονόμασα «De Espaldas» δηλαδή «Με γυρισμένη την πλάτη»… στο φακό.

Πρωτίστως το επιχειρώ με δικά μου οικεία άτομα (μικρής ηλικίας) με μόνο λόγο να τα προστατέψω. Εν τούτοις όταν το κάνω με τυχαία, φευγαλέα και ανυποψίαστα πρόσωπα, προσπαθώ, δίχως την παραμικρή έστω απόπειρα παραβίασης, να σεβαστώ το απόρρητο των προσώπων. Εστιάζω, λοιπόν, με προσοχή, αστικές φιγούρες, ακριβώς με γυρισμένη την πλάτη επιδιώκοντας να τηρήσω τους κανόνες της ιδιωτικότητας. Έτσι τα παρακάτω αποτελέσματα (σε συνθέσεις κολάζ) εκφράζουν την εν λόγω τάση.

Υστερόγραφο μιας σχέσης…

Το έχω ξαναγράψει. Αλλού βιώνω τώρα, άλλα «μέσα» μ’ έχουν, κατά κάποιο τρόπο, αποσπάσει απ’ εδώ, άλλα με απασχολούν, «δένουν» τις στιγμές μου και  «καθοδηγούν» τη συνέχειά μου. Στο Instagram συγκεκριμένα. Εκεί θα με βρείτε. Εκεί εκθέτω τις εικόνες μου και αναπαράγω τις σκέψεις και το λόγο… Εκεί, «μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου»... συμβαίνω. Εκεί το βλέμμα μου, εκεί τα σημάδια, εκεί τα πατήματα και τα αποτυπώματά μου.

Ακολουθούν μερικά «δείγματα» αφιερωμένα… στη διάθεσή μου.

Η φύση –ο μεγάλος σκηνοθέτης– διάλεξε τούτο το θολό τοπίο μέσα στην πάχνη. Έχει αυτόν τον ανταποδοτικό τρόπο να χαρίζει απλόχερα κάτι, όταν σου στερεί κάτι άλλο. Η επιφάνεια της θάλασσας στην απόχρωση του ακαθόριστου. 

Η σιωπή περισσεύει…

Το έντονο κόκκινο του έρωτα στο άνθος της τσιντόνιας! 

Μανία κι αυτή να εστιάζω στην ομορφιά... 

Και τότε αντιλαμβάνομαι πόσο περισσεύει στη φύση το ωραίο! 

Το οποίο ωραίο, ασφαλώς, δεν επιδέχεται τη δική μου αμφισβήτηση.

Το ζωντανό κίτρινο χρώμα τους, το ολόφρεσκο μέσα στην ξεραΐλα, μου προξένησαν πρώτα το θαυμασμό κι ύστερα την απορία που παραμένει απορία…

Πράσινο, θα είναι πάντα το κυρίαρχο χρώμα στη φύση…

Το πορτοκαλί άνθος του καλοκαιριού σε αρμονική συμβίωση με το μάρμαρο...

Κι εκεί στην άκρη, ανάμεσα στις σκιές του πορτοκαλί «ξεμυτίζει» η λεπτομέρεια του κίτρινου.

Πλατανόφυλλα που ξαποσταίνουν στο δρόμο…

«Ένας αιώνιος κύκλος» και στη φύση:

Γέννηση, Ζωή, Θάνατος!

Ο θαυμασμός μας… ακόμη και σ’ αυτά τα πλατανόφυλλα

που ήρθε η ώρα τους κι αποχαιρέτισαν το δέντρο τους

για να ξαποστάσουν στο δρόμο!

Ακόμη κι έτσι κάτι έχουν να μας πουν.

Γήινα χρώματα και αποχρώσεις του φθινοπώρου…

Το φθινόπωρο μεθάει από το όργιο των χρωμάτων. Γήινα χρώματα και αποχρώσεις. Καμιά παραφωνία! Η απλοχεριά της φύσης ξεπερνάει κάθε φαντασία, γίνεται θέμα κι αφορμή για στιγμιαία κλικ. Τα φύλλα, πάνω ή ριγμένα κάτω απ’ τα δέντρα, πολύχρωμα χαλιά στη γη, αποστηθίζουν τον ρυθμό της αναπνοής τους. Ίσως με τη βροχή που περιμένουμε ν’ αλλάξει το σκηνικό. Ευτυχώς, το πρόλαβα...

Κι ο χώρος σε τούτο το «αδιέξοδο», μικρός, κρυφός κι ανάρμοστος κρατάει μια εύγλωττη σιωπή…

Ανάμεσα στις σκιές των vintage πορτοκαλί τηλεφώνων, «ξεμυτίζει» μια λεπτομέρεια…

Τις ομορφιές που φύλαξες στης μνήμης τις διαδρομές μην τις ξεχάσεις κρεμασμένες ανάμεσα στ’ αγγίγματα των δυο vintage τηλεφώνων. 
Ένα μονάχα θα σου πω –κι ας στο ’χω πει χίλιες φορές– μία ακόμη τι πειράζει: Τίποτα δεν είναι πιο αληθινό απ’ τα δικά σου παραμύθια!

Τελικά τι ψάχνουμε οι άνθρωποι; Μια αγκαλιά κι έναν άνθρωπο να μας αγαπάει τις στιγμές που δεν ξέρουμε πως να κρυσταλλωθεί ο χρόνος.

Δεν μπορείς να διδάξεις τίποτα στον άνθρωπο. 

Το μόνο που μπορείς να κάνεις, είναι να τον βοηθήσεις ν’ ανακαλύψει αυτό που έχει μέσα του.

Δημιουργικότητα που, αν μη τι άλλο, διασκεδάζει…

Θέλησα, ύστερα από σκέψη, να δημοσιεύσω 5 «φωτοτεχνάσματα» με τα οποία, κατά καιρούς καταγίνομαι και… μ’ αρέσει. Θα το χαρακτήριζα κι ως χόμπι.

Λοιπόν, το να επεμβαίνεις, να μεταβάλλεις, να περικόπτεις, να επεξεργάζεσαι ή (το χειρότερο) να τροποποιείς ή να αλλοιώνεις μια εικόνα, να δίνεις άλλη διάσταση στο θέμα δίχως να την «πληγώνεις»· να παίρνεις στοιχεία της και να τα «μπολιάζεις» με άλλα (με όποιο τεχνικό μέσο κι αν το κάνεις) θα έλεγα ότι είναι κάτι ανθρώπινο. Είναι μια επέμβαση που απαιτεί, τουλάχιστον, φαντασία, επινόηση, γόνιμη σκέψη, εξάσκηση, ενασχόληση  και… οπωσδήποτε χρόνο.

Δεν ξέρω κατά πόσο είναι ελεύθερο να «φορέσεις» σε μια φωτογραφία όποια εφέ, φόντα, πλάνα, αντιθέσεις, αποχρώσεις, φωτεινότητα και όσα άλλα χρειαστούν προκειμένου να αξιοποιήσεις στο έπακρο τη φαντασία, δίχως, βεβαίως, να την εκμεταλλεύεσαι για άλλο σκοπό. Μπορεί να ξεφεύγεις κάπως (αχ αυτό το κάπως της συγκατάβασης…) από τα όρια των δημιουργών της επιβάλλοντας τους δικούς σου κανόνες αισθητικής, να την προσεγγίζεις και να την βλέπεις με άλλα μάτια, μέσα στην απλότητά της. Καθόλου άτσαλα! Απόλυτα έντεχνα! Να διασκεδάζεις με το αποτέλεσμα και να το «ξεγελάς» με την αφέλεια του ερασιτέχνη! Τόσο απλά! Αυτός, άλλωστε, είναι και ο τελικός στόχος: να έχεις δημιουργικότητα για να παραχθεί ένα άλλο, ικανοποιητικό αποτέλεσμα.

* Οι φωτογραφίες που επέλεξα για τις συνθέσεις έχουν «αλιευθεί» από το διαδίκτυο, τον παγκόσμιο κυβερνοχώρο και φυσικά ανήκουν στον δημιουργό τους. Είναι λογικό. Παρόλα αυτά, αν υπάρξει οποιαδήποτε αντίδραση, είμαι διατεθειμένος να επανορθώσω και να τις αποσύρω.