Δώστε μου λιγάκι ουρανό...

Δώστε μου λιγάκι ουρανό. Πάρτε με στη συντροφιά σας…

σαν τα πουλιά μες στα κλαδιά σας…

Γυμνά κοιμούνται τα όνειρα ανάμεσα στους κλώνους…

Εκεί που τελειώνουν τα κλαριά σας,

αρχίζει ο ουράνιος θόλος

μένει πάντα χώρος ανάμεσα στους κλώνους

να περάσει λίγος ουρανός

ένα σου λέω μόνο, μην αλλάξεις ουρανό…

εκεί μεσουρανεί η ευαισθησία μου,

σαν τρομαγμένη απορία…

Μηθυμναίος

Ρόδια...

Τα ρόδια στις φωτογραφίες είναι «ποικιλία Ερμιόνης»,

με αφράτους σπόρους και γλυκιά γεύση, που ξεχωρίζουν...

Mithymnaios 

Περίπατος σε μονοπάτια της σιωπής και της σκέψης…

Τα φύλλα, όσα απόμειναν στα δέντρα, δε σε δέχονται πια με χαμόγελα,

παρά μ’ αυτή τη γλυκιά μελαγχολία που εκπέμπουν…

Τα καφετιά φύλλα του Οκτώβρη, στα φθινοπωρινά πάρκα,  

συνοδεύουν τις σκόρπιες σκέψεις που γυροφέρνουν στο νου μου…

 Το φθινόπωρο συμμαζεύει τ’ απομεινάρια του καλοκαιριού...

Τα πλατανόφυλλα άρχισαν να χάνουν σιγά-σιγά το χρώμα τους…

Πέφτουν απ’ τα δέντρα-μάνες... Βιάζονται να στρώσουν το χαλί του φθινοπώρου, 

που ήλθε και θα μείνει…

 Σκόρπια ξερά φύλλα παντού… του φθινοπώρου ο τάπητας…

Ένα ξανθοκόκκινο φύλλο…

 έψαξε λίγη γη να ξαποστάσει...

Το τραγούδι της ημέρας (Μιλτος Πασχαλίδης)

Μηθυμναίος 

Τι να σου κάνουν μάτια δυο και ομορφιές σαρανταδυό…

Δίχως φτιασίδια και καμώματα, έκθετο σε όλους τους κίνδυνους...

Εδώ ανάμεσα παίζουν κυνηγητό τα όνειρα και… τα πουλιά...

Ετούτο το ξημέρωμα σαν δίλημμα πλανάται…

Εκεί μέσα στάζει ο καιρός…

Πάνω σ’ αυτά ξεψύχησε το καλοκαίρι...

Μη μου άπτου…*

Μηθυμναίος

*  Ύστερα από παρατήρηση της Barby-b, για τη λεζάντα της φωτογραφίας μου «Μη μου άπτου», διευκρινίζω: δεν ανταποκρίνεται στο όνομα του φυτού, αλλά στην ευαισθησία του στα αγγίγματα… Δηλαδή «μη μ’ αγγίζεις»…

Σ’ ευχαριστώ  Barby-b

Μ.

Με την Ιουστίνη στην αύρα του Ζαππείου...

Ζάππειο 23 Σεπτ. 2012

Έκθεση βιβλίου. Η Ιουστίνη Φραγκούλη

υπογράφει βιβλία της στο περίπτερο των Εκδόσεων Ψυχογιός

Αν το έχεις, το έχεις...

και με την αφεντιά μου...

Μηθυμναίος

Φυλλωσιές…

Καλωσορίζουν τη γλυκιά μελαγχολία της εποχής…

Όλο και πιο πολύ λιγοστεύει το πράσινο… Προμηνύεται φθινόπωρο… 

Φύλλωμα και σκιές πάνω στο χώμα μοιάζουν με σκόρπια αποσπάσματα παραμυθιού…

Αν ήμουν ποιητής μ’ αυτό εδώ θα άρχιζα τον πιο όμορφο στίχο…

Η φύση πήρε απ’ την παλέτα της τούτο το χρώμα και το ’κανε πιο όμορφο… 

Αλλά τι λόγος μου πέφτει εμένα; 

Πώς να παραμερίσεις το «παν δώρημα τέλειον» του Πλάστη;…

Σκεπτόμουν, τί κορνίζα να σκαρώσω σε τούτη την ομορφιά…

Πάντως προσπάθησα…

* Φωτογραφίες: Όλες από το Άλσος Παπάγου (15/9/2012)

Μηθυμναίος