Το λιμάνι της Μήθυμνας

Καταπώς ετάχθη από τότε. Τίποτα, θαρρείς δεν πήρε ο άνεμος. Τίποτα δεν έχει αλλάξει. Όλα στέκουν εκεί. Όσα χρόνια κι αν περάσουν, ο χρόνος κι ο αδήριτος νόμος της φθοράς δεν τα πειράζει. Μονάχα τα προσπερνά και συνεχίζει…

Απάγκιο όπου σμίγουν, οι αγωνίες και οι λαχτάρες της θάλασσας με τις στεριανές προσδοκίες, και καταγράφουν τα γυρίσματα των καιρών. Οι έγνοιες και οι σκοτούρες των ανθρώπων της θάλασσας, που… σαν τους κάβους των καϊκιών στα μουράγια, τους κρατούν δεμένους με το υγρό στοιχείο.

Κι εκεί, ανάμεσα στις δειλινές ή πρωινές αποχρώσεις, οι αντανακλάσεις, τα καθρεφτίσματα και οι ανταύγειες κάνουν παιχνίδια στην απόλυτη κυριαρχία της γαλήνης. Κι ένα γύρω στο μουράγιο βάρκες και καΐκια, μικρά και μεγάλα σκαριά με ιδιαίτερα ονόματα (αγαπημένων και αγίων) δεμένα σε σκουριασμένες δέστρες με  ξεφτισμένα καραβόσκοινα που έχουν ξανθίσει απ’ τον ήλιο.

Αυτές είναι εικόνες από το λιμάνι της Μήθυμνας

Συμπτώσεις με την πλάτη γυρισμένη στο φακό…

Ο φακός «εισβάλλει» πίσω από ανώνυμες φευγαλέες φιγούρες.  Πίσω από τις πλάτες τους. Θέλω να φωτογραφήσω αυτό που βλέπω, αλλά συγχρόνως δεν θέλω να φανώ και  αδιάκριτος. Έτσι εύκολα πέφτεις στην παγίδα –στο τυχαίο, στο προκλητικό, δελεαστικό και φαινομενικά αθώο– φτάνοντας στα όρια της αδιακρισίας. Θέλω να γίνω μάρτυρας αυτών των απρόβλεπτων συναντήσεων, παρότι νιώθω κάπως άβολα παραβιάζοντας την όποια ιδιωτικότητας τους.

Σημ.: Τα σκηνικά τυχαία, ο στόχος ακαθόριστος, οι παρεμβάσεις με επιφύλαξη…

Στο Μόλυβο θαυμάζοντας το μπλε...

Με φόντο την Ακρόπολη

Στη φρίκη του πολέμου

Πίσω απ' το περίφραγμα φωτογραφίζοντας τη λίμνη 

Αντικρίζοντας τον  Μολυβο... 

Στιγμές ασπρόμαυρες κι απρόβλεπτες στο αεικίνητο της απλότητας (1ος Κύκλος)

Η ασπρόμαυρη φωτογραφία και η διαχρονική γοητεία της

Στιγμές ασπρόμαυρες κι απρόβλεπτες στο αεικίνητο της απλότητας.

Καταμεσής στην «αδειοσύνη» ενός σκούρου «τίποτα» 

κι ενός «πουθενά» γκρίζου…

Άλλωστε το ασπρόμαυρο συνιστά μια ερμηνεία του κόσμου

κι όχι ένα αντίγραφό του...  

(Σημ.  Κάποιες από τις  φωτογραφίες της ανάρτησης είναι δικές μου 

και άλλες από το διαδίκτυο και φυσικά ανήκουν στο δημιουργό τους)

Δημιουργίες

Είναι φορές που καταφεύγω σε πρακτικές επινοήσεις και διαδικασίες δημιουργικότητας με σκοπό να φτάσω σ’ ένα αποτέλεσμα που μπορείς να το δεις –φυσικά, δίχως ίχνος έπαρσης ή υπεροψίας– και σαν «έργο Τέχνης»…

Τοπίο στην ομίχλη...

 

Χειμωνιάτικο τοπίο. Γκρίζα θολά χρώματα. Απόλυτη σιωπή· το τοπίο κρατάει την ανάσα του… Οι ασημένιες ανταύγειες καθρέφτης στο νερό της λίμνης. Ψηλά στον ουρανό μαύρα πουλιά τη συντροφεύουν.  

Στέκεσαι στην άκρη και επιλέγεις να κοιτάς τη βραδύτητα της στιγμής στις εναλλαγές του λευκού, του γκρίζου και του μαύρου της εικόνας που… στάζει μελαγχολία…   

"Αυτό είναι το ελληνικό θάμα"

 Έγραψε ο Νίκος Καζαντζάκης μετά την επίσκεψή του στο Βρετανικό Μουσείο:

«Και πήγα στη μεγάλη αίθουσα με τα ελληνικά μάρμαρα. Χαρά ειδωλολατρική, γυμνά ηλιοψημένα κορμιά, άνεμος ανοιξιάτικος φυσάει, γέλασε επιτέλους το ψακωμένο χείλι της μοίρας.

Στέκουμαι μπροστά από τ' ανάγλυφα του Παρθενώνα και νιώθω πως το μεγάλο μυστικό της τελειότητας στη ζωή και στην τέχνη λέγεται: ισορρόπηση.

Η σάρκα εδώ, στην ελληνική τέχνη, δεν βάρυνε για ν' αποχτήσει δύναμη, μήτε έγινε ανάλαφρη για ν' αποχτήσει χάρη.

Κατόρθωσε ν' αλαφρώσει την ύλη χωρίς να της αφαιρέσει την δύναμη∙ να την αλαφρώσει ακριβώς ίσια με το σημείο που αρχίζει η χάρη. Λίγο πιο δώθε να σταματούσε θα γίνουνταν δυνατή μα δυσκίνητη∙ λίγο πιο πέρα να πήγαινε θα καταντούσε χαριτωμένη κι αδύνατη. 

Βρήκε και στάθηκε στο εξαίσιο, αόρατο στο γυμνό μάτι, σύνορο της τέλειας ισορροπίας.

Αυτό είναι το ελληνικό θάμα».