Άραγε, ποιο να’ ναι το όνομά του;…

Τούτη την εποχή, στο νησί μου, τη Λέσβο, στις άκρες των δρόμων κυριαρχεί,

μέσα στο απόλυτο πράσινο, τούτο το αγριολούλουδο που,

με τις μοβ αποχρώσεις του,

συμπληρώνει την ανυπέρβλητη ομορφιά του όλου τοπίου.

Άραγε, ποιο να’ ναι το όνομά του;…

Εγώ, μόνο το θαύμασα, δεν ρώτησα να μάθω…

Προσεγγίσεις - Μεταμορφώσεις - Αντιθέσεις…

Χαλάσματα αφημένα στη μοίρα τους…

Αφημένα στη μοίρα τους χαλάσματα, άδεια σπίτια, παρατημένα στου καιρού το πέρασμα, που τα τρώει. Τα κοιτάς, μόνο γιατί εμπεριέχουν αναμνήσεις. Στέκουν εκεί σαν σκίτσα που δεν τέλειωσαν. Γέρασαν, τα ξέχασαν κι αυτοί που κάποτε τα ζούσαν. Πόσα όνειρα δεν στέγασαν, πόσες ανάσες… Τα αντικρίζεις και νιώθεις τη σκουριά του χρόνου και της εγκατάλειψης.  Μαγνητίζουν το βλέμμα φέρνοντας στο νου το μεγαλείο μιας άλλης εποχής που πέρασε και πάει… Επάνω τους ο χρόνος μοιάζει να έχει ακινητοποιηθεί σε περασμένες δεκαετίες… Μέσα από τα ερείπια και τα χαλάσματα διαγράφεται έντονα η στιγμή στο παρελθόν, η ζωή, η ανάμνηση, η νοσταλγία, η θλίψη… Κάθε κλειστή πόρτα, κάθε μανταλωμένο παραθυρόφυλλο, κάθε σκουριασμένο κάγκελο, κάθε πατημασιά έχει να διηγηθεί μια ιστορία. Δραματική εγκατάλειψη. Εικόνες που σου αφήνουν περιθώρια να φτιάξεις ιστορίες.

Αρχοντικό στο έλεος της εγκατάλειψης και της φθοράς…

Φαρών και Ηροδότου γωνία…

Όλα ερμητικά κλειστά κι αμπαρωμένα…

Χορτάριασε, τώρα έχει παρέα…

κι όσο αντέξει… 

Το πράσινο κρύβει όσο μπορεί το ερείπιο…

Προσοχή, μην παρκάρετε, κίνδυνος κατάρρευσης

Εξώπορτα και μπαλκόνι, πόσο ακόμη θ’ αντέξουν;…

Λιμανίσιες εικόνες…

Λιμανίσιες εικόνες με σκουριασμένες άγκυρες και δέστρες,

γερασμένα σκαριά αποκλεισμένα από ταξίδια,

ξεφτισμένα καραβόσκοινα που ξανθαίνουν στον ήλιο,

άλμπουρα στραμμένα στον ουρανό,

όλα ξεγελούν την ύπαρξή τους… 

Δέστρες που αντέχουν...

Γερασμένα σκαριά στα ήρεμα νερά· ρωμαλέα κάποτε στις άγριες φουρτούνες…

Κάποτε αρμένιζε, τώρα ξαποσταίνει στο μόλο… 

Κουρασμένα βαπόρια δεμένα στο μουράγιο… κάνουν υπομονή και κουράγιο…

σκουριασμένες άγκυρες,  σφιχτοδεμένα παλαμάρια, άχρηστα...

ξεφτισμένα καραβόσκοινα... 

που ξανθαίνουν στον ήλιο

Κι άλμπουρα στραμμένα στον ουρανό 

να ψάχνουν θεό…

Χρώματα...

Προσεγγίσεις ομορφιάς… μες το θολό του χρόνου…

Συνθέσεις ανθέων, συστοιχίες χρωμάτων…

Και με το που θα ξημερώσει, θα ’θελα να τις κάνω ποίημα…

Όμως το ποσοστό που μου αναλογούσε γι' αυτό, το ξόδεψα όλο εδώ.

Ναυαρίνου και Βύρωνος γωνία...

Μου έχει γίνει συνήθεια και μόνιμο θέμα,

Βήματα που με γυρίζουν πίσω… 

Κι αυτό που ψάχνω μακριά, πάλι κοντά του με γυρνά...

Γιατί θέλω να νοιώσω τη μοναξιά του να μιλά.

  
Κι αυτό μου μιλάει πια με το δικό του τρόπο... 
Με την ξεπεσμένη αρχοντιά του... 

Οι τοίχοι μάρτυρες βουβοί με χρώματα παλιά, ξεθωριασμένα…

Πόρτες, παράθυρα κλειστά, λουλούδια ξεραμένα…

Θέλω να πω μήπως έπαψε να στεγάζει πια τα όνειρα των ανθρώπων του;