Προσεγγίσεις - Μεταμορφώσεις - Αντιθέσεις…

Χαλάσματα αφημένα στη μοίρα τους…

Αφημένα στη μοίρα τους χαλάσματα, άδεια σπίτια, παρατημένα στου καιρού το πέρασμα, που τα τρώει. Τα κοιτάς, μόνο γιατί εμπεριέχουν αναμνήσεις. Στέκουν εκεί σαν σκίτσα που δεν τέλειωσαν. Γέρασαν, τα ξέχασαν κι αυτοί που κάποτε τα ζούσαν. Πόσα όνειρα δεν στέγασαν, πόσες ανάσες… Τα αντικρίζεις και νιώθεις τη σκουριά του χρόνου και της εγκατάλειψης.  Μαγνητίζουν το βλέμμα φέρνοντας στο νου το μεγαλείο μιας άλλης εποχής που πέρασε και πάει… Επάνω τους ο χρόνος μοιάζει να έχει ακινητοποιηθεί σε περασμένες δεκαετίες… Μέσα από τα ερείπια και τα χαλάσματα διαγράφεται έντονα η στιγμή στο παρελθόν, η ζωή, η ανάμνηση, η νοσταλγία, η θλίψη… Κάθε κλειστή πόρτα, κάθε μανταλωμένο παραθυρόφυλλο, κάθε σκουριασμένο κάγκελο, κάθε πατημασιά έχει να διηγηθεί μια ιστορία. Δραματική εγκατάλειψη. Εικόνες που σου αφήνουν περιθώρια να φτιάξεις ιστορίες.

Αρχοντικό στο έλεος της εγκατάλειψης και της φθοράς…

Φαρών και Ηροδότου γωνία…

Όλα ερμητικά κλειστά κι αμπαρωμένα…

Χορτάριασε, τώρα έχει παρέα…

κι όσο αντέξει… 

Το πράσινο κρύβει όσο μπορεί το ερείπιο…

Προσοχή, μην παρκάρετε, κίνδυνος κατάρρευσης

Εξώπορτα και μπαλκόνι, πόσο ακόμη θ’ αντέξουν;…

Λιμανίσιες εικόνες…

Λιμανίσιες εικόνες με σκουριασμένες άγκυρες και δέστρες,

γερασμένα σκαριά αποκλεισμένα από ταξίδια,

ξεφτισμένα καραβόσκοινα που ξανθαίνουν στον ήλιο,

άλμπουρα στραμμένα στον ουρανό,

όλα ξεγελούν την ύπαρξή τους… 

Δέστρες που αντέχουν...

Γερασμένα σκαριά στα ήρεμα νερά· ρωμαλέα κάποτε στις άγριες φουρτούνες…

Κάποτε αρμένιζε, τώρα ξαποσταίνει στο μόλο… 

Κουρασμένα βαπόρια δεμένα στο μουράγιο… κάνουν υπομονή και κουράγιο…

σκουριασμένες άγκυρες,  σφιχτοδεμένα παλαμάρια, άχρηστα...

ξεφτισμένα καραβόσκοινα... 

που ξανθαίνουν στον ήλιο

Κι άλμπουρα στραμμένα στον ουρανό 

να ψάχνουν θεό…

Χρώματα...

Προσεγγίσεις ομορφιάς… μες το θολό του χρόνου…

Συνθέσεις ανθέων, συστοιχίες χρωμάτων…

Και με το που θα ξημερώσει, θα ’θελα να τις κάνω ποίημα…

Όμως το ποσοστό που μου αναλογούσε γι' αυτό, το ξόδεψα όλο εδώ.

Ναυαρίνου και Βύρωνος γωνία...

Μου έχει γίνει συνήθεια και μόνιμο θέμα,

Βήματα που με γυρίζουν πίσω… 

Κι αυτό που ψάχνω μακριά, πάλι κοντά του με γυρνά...

Γιατί θέλω να νοιώσω τη μοναξιά του να μιλά.

  
Κι αυτό μου μιλάει πια με το δικό του τρόπο... 
Με την ξεπεσμένη αρχοντιά του... 

Οι τοίχοι μάρτυρες βουβοί με χρώματα παλιά, ξεθωριασμένα…

Πόρτες, παράθυρα κλειστά, λουλούδια ξεραμένα…

Θέλω να πω μήπως έπαψε να στεγάζει πια τα όνειρα των ανθρώπων του;

Αναφιώτικα, το «νησί χωρίς θάλασσα»…

Μια ιστορική και συνάμα αναπάντεχη περιοχή της Πλάκας είναι τα Αναφιώτικα, το «νησί δίχως θάλασσα», όπως το λένε. Μια σταλιά γης στη σκιά του ιερού βράχου της Ακρόπολης που άντεξε στο πέρασμα των  χρόνων αλλά και στην τσιμεντοποίηση, έτσι ώστε να την έχουμε ατόφια και να την περπατάμε. Στενά σοκάκια που παρότι δίνουν την εντύπωση ότι καταλήγουν σε αδιέξοδο, όλα κάπου σε πάνε. Σπιτάκια ασβεστωμένα, μπλε πόρτες και παραθυρόφυλλα και… γλάστρες παντού. Ένα κυκλαδίτικο τοπίο που δεν έχει σταματήσει να θυμίζει,  απ’ τα μέσα του 19ου αιώνα, ότι και το απλό είναι όμορφο.