Εικόνες σε χάρτινα αποκόμματα… (Γκαλερί No. 3)

Εικόνες από την ποικιλόμορφη τροπική φύση της Βενεζουέλας

Η Βενεζουέλα κατέχει ένα προνομιούχο τμήμα του εκπληκτικού καταλόγου τοπίων και οικοσυστημάτων στον πλανήτη. Η θέση του και η διάκριση στη διατροπική ζώνη της Γης διαθέτει χαρακτηριστικά Καραϊβικής, Αμαζονίου και Άνδεων. Εκφράζεται οικολογικά και πολιτιστικά σε αυτές τις περιοχές που κοσμούν την επικράτειά της με υπέροχα δώρα ομορφιάς, ποικιλομορφίας και περιβαλλοντικού πλούτου. 

Υπολογίζεται ότι περίπου 30.000 είδη φυτών ζουν στην επικράτεια της Βενεζουέλας, εκ των οποίων το 38% υπολογίζεται ότι είναι ενδημικά είδη, δηλαδή είναι αποκλειστικά σε αυτή τη χώρα. Διακρίνονται κυρίως τέσσερα είδη βλάστησης: θαμνώδεις εκτάσεις, πρωτογενή δάση με λειχήνες και βρύα, λιβάδια και δάση.

* Η θεματική παρουσίαση Γκαλερί «γεννήθηκε» από την ανάγκη που είχα κάπου ν’ ακουμπήσω τις αγαπημένες μου μικρές εικόνες. 

Πρόκειται για συλλογή από το περίσσευμα φωτογραφιών προσωπικής μου ματιάς που επαναφέρω τώρα αποτυπωμένες σε αποκόμματα χαρτιού. 

Είναι εικόνες που, κατά κάποιο τρόπο, είχαν αφήσει μέσα μου σημάδια μιας τρυφερής επαφής, γλυκιάς αρμονίας και γαλήνης.

Εικόνες σε χάρτινα αποκόμματα… (Γκαλερί Νο. 2.)

 Η θεματική παρουσίαση Γκαλερί «γεννήθηκε» από την ανάγκη που είχα κάπου ν’ ακουμπήσω τις αγαπημένες μου μικρές εικόνες. 

Πρόκειται για συλλογή από το περίσσευμα φωτογραφιών προσωπικής μου ματιάς που επαναφέρω τώρα αποτυπωμένες σε αποκόμματα χαρτιού. 

Είναι εικόνες που, κατά κάποιο τρόπο, είχαν αφήσει μέσα μου σημάδια μιας τρυφερής επαφής, γλυκιάς αρμονίας και γαλήνης. 

Εδώ στη 2^η παρουσίαση η φύση και τα παράξενά της…

Εικόνες σε χάρτινα αποκόμματα… (Γκαλερί Νο. 1.)

Η θεματική παρουσίαση Γκαλερί «γεννήθηκε» από την ανάγκη που είχα κάπου ν’ ακουμπήσω τις αγαπημένες μου μικρές εικόνες. 

Πρόκειται για συλλογή από το περίσσευμα φωτογραφιών προσωπικής μου ματιάς που επαναφέρω τώρα αποτυπωμένες σε αποκόμματα χαρτιού. 

Είναι εικόνες που, κατά κάποιο τρόπο, είχαν αφήσει μέσα μου σημάδια μιας τρυφερής επαφής, γλυκιάς αρμονίας και γαλήνης.

Εικόνες της Εφταλούς μέσα από τα περίτεχνα βράχια της

Βράχια οξειδωμένα, θαλασσοφαγωμένα λαξεμένα από μαγικό κι αόρατο χέρι. Δεν είναι πίνακες ζωγραφικής, δεν έβαλε πινελιά ανθρώπου χέρι – της φύσης έργο είναι και του καιρού. Με μόνα εργαλεία το κύμα, τον ήλιο, την αρμύρα και τον άνεμο, συναρπάζουν τη ματιά και αποθεώνουν την αχαλίνωτη φαντασία της φύσης.

 

Χρώματα και αντιθέσεις που ξέρουν να σε κρατάνε στο μισό της πραγματικότητας και... στο μισό του ονείρου.

Εδώ λοιπόν, στην Εφταλού, σε τούτους τους περίτεχνους γυμνούς βράχους, φαγωμένους από το κύμα, τους αέρηδες και την αρμύρα, χτυπιέται κατάστηθα το Αιγαίο. Ο άνεμος φουντώνει την οργή των κυμάτων, η θάλασσα αφρίζει και ξεσπά ανταριασμένη πάνω τους, φτιάχνοντας –άξια θαυμασμού– έργα τέχνης!

* Στον κάθε βράχο ενσωμάτωσα εικόνες από τη μαγευτική εξοχή και τη θάλασσά της

Μπορείτε να δείτε και εδώ:

Instagram Stratos_Doukakis-8/

Τα ΓΕΩΤΡΟΠΙΑ της Συλλογής μου

Το ΓΕΩΤΡΟΠΙΟ, ήταν για χρόνια το ένθετο εβδομαδιαίο περιοδικό της, πάλαι ποτέ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ. 

Συνδρομητής της εν λόγω εφημερίδας από την πρώτη ημέρα κυκλοφορίας της (21 Ιουλίου 1975) στην ξενιτιά μου τότε, και μετ’ έπειτα εδώ στην πατρίδα, όπου στις 14 Νοεμβρίου 2014 θα έπεφτε η αυλαία και ο τίτλος ΤΕΛΟΣ. Πλήγμα δυστυχώς για την ελληνική δημοσιογραφία.

Το Γεωτρόπιο, λοιπόν –ένθετο στο φύλλο της Σαββατιάτικης Ελευθεροτυπίας– ήταν από τα αγαπημένα μου. Έτσι άρχισα να τα κρατάω κάνοντάς τα συλλεκτικά για πολλούς λόγους που με γοήτευαν. Για τα ενδιαφέροντα θέματα, την ποιότητα ύλης, τις εξαιρετικές εικόνες, τις ενδιαφέρουσες κατηγορίες θεμάτων αλλά... και για κείνες τις «λυρικές παραβολές» –τα αινιγματικά σημειώματα στην τέταρτη σελίδα του– όπως ήταν, επί σειρά ετών (από τον Μάιο του 2000 ως τον Ιούνιο του 2002) τα ΦΑΞ του Σταύρου Απέργη . Αυτά τα μικρά «κομματάκια» γραμμένα με ευρηματικότητα κι αμεσότητα, με λυρισμό και χιούμορ, μας κέρδισαν και μας έκαναν φανατικούς αναγνώστες του Γεώ.

Το λιμάνι της Μήθυμνας

Καταπώς ετάχθη από τότε. Τίποτα, θαρρείς δεν πήρε ο άνεμος. Τίποτα δεν έχει αλλάξει. Όλα στέκουν εκεί. Όσα χρόνια κι αν περάσουν, ο χρόνος κι ο αδήριτος νόμος της φθοράς δεν τα πειράζει. Μονάχα τα προσπερνά και συνεχίζει…

Απάγκιο όπου σμίγουν, οι αγωνίες και οι λαχτάρες της θάλασσας με τις στεριανές προσδοκίες, και καταγράφουν τα γυρίσματα των καιρών. Οι έγνοιες και οι σκοτούρες των ανθρώπων της θάλασσας, που… σαν τους κάβους των καϊκιών στα μουράγια, τους κρατούν δεμένους με το υγρό στοιχείο.

Κι εκεί, ανάμεσα στις δειλινές ή πρωινές αποχρώσεις, οι αντανακλάσεις, τα καθρεφτίσματα και οι ανταύγειες κάνουν παιχνίδια στην απόλυτη κυριαρχία της γαλήνης. Κι ένα γύρω στο μουράγιο βάρκες και καΐκια, μικρά και μεγάλα σκαριά με ιδιαίτερα ονόματα (αγαπημένων και αγίων) δεμένα σε σκουριασμένες δέστρες με  ξεφτισμένα καραβόσκοινα που έχουν ξανθίσει απ’ τον ήλιο.

Αυτές είναι εικόνες από το λιμάνι της Μήθυμνας