Επιλογές…

Εγώ τα έστρωσα έτσι. Όχι τυχαία, αλλά επί σκοπώ να τα φωτογραφήσω…

Πολλώ δε μάλλον που η σκιά τους καθοδήγησε την κίνησή μου.

Στο ρίγος της Άνοιξης...

              Πως να το προσπεράσεις και… πώς ν’ αντισταθείς; Η ομορφιά του, το χρώμα του, όλο το λιτό, το τρυφερό, το πρωτόγονο μα και… περήφανο, όπως στέκεται, σε… προκαλούν.

Στο ρίγος της Άνοιξης συμπλέκονται τα χρώματα μ’ όλη την ομορφιά τους για να ξεπροβάλει –στον κήπο της Μαρίσας– τούτο το απίστευτα όμορφο άνθος! Το εστιάζω με προσοχή και προσπαθώ μ' ένα κλικ να δώσω αξία στη στιγμή που το κάνω…

https://www.instagram.com/stratos_doukakis_8/

Παλιά τα λέγαμε κλέφτες… Τα θυμάστε;

Παλιά τα λέγαμε κλέφτες… Τα θυμάστε; «Αέρινοι κλέφτες»… (Dandelion) είναι κάτι στρογγυλά μπαλάκια που, τώρα την άνοιξη, πλημμυρίζουν όπου υπάρχει πράσινο. Με το παραμικρό φύσημα διασκορπίζονται στον αέρα –ταξιδεύουν χωρίς προορισμό, δεν γνωρίζουν σύνορα και αποστάσεις– και… εισβάλλουν ως «κλέφτες» παντού.

* Αναφέρονται επίσης κι ως «χρυσαλιφούρφουρα» ή «χρυσαλοφούρφουρα». Μάλιστα υπάρχει και το σχετικό τραγούδι σε στίχους Μαριανίνας Κριεζή στη Λιλιπούπολη.

Εδώ:

⇰  Στράτος Δουκάκης και στο Instagram

Η Άνοιξη της Αλεξάνδρας

Η μαγεία της ανοιξιάτικης φύσης παιδεύει τη ματιά

και δημιουργεί ένα παιχνίδι χρωμάτων.

Το θαύμα, που θαρρείς ότι σου λείπει και το εύχεσαι,

είναι ολόγυρά σου, σε αφθονία...

Αυθεντικές πινελιές τ' απόβραδου στο Πόρτο Ράφτη

... τόσο όσο για να περνά η ματιά σου...

Χρειαζόμαστε κορνίζες για να κλείνουμε μέσα τα τοπία που ζωγραφίζει η ψυχή (και η ματιά) μας… Αλλιώς, τα παίρνει ο άνεμος...   

Αλκυόνη Παπαδάκη

Τα πετρωτά της Χαράς

«Πέτρες! Τι είναι οι πέτρες; Πέτρες! Δηλαδή τίποτα!

Ποιος δίνει σημασία σ’ αυτές; Ποιος χάνει τον καιρό του με πέτρες;

Δεν αξίζει τον κόπο μηδέ να μιλήσει κανένας γι’ αυτές.

Είναι τα πιο καταφρονεμένα πράγματα της πλάσης…»

Φώτης Κόντογλου – Οι Πέτρες

Δεν έχω να σας καταγράψω ακριβά υλικά, γράφει η Χαρά, αφού αυτό το υλικό δεν αγοράζεται, σου προσφέρεται, αλλά «φτηνό» δεν είναι. 

Εμένα μου έδωσαν το ωραίο ταξίδι της δημιουργίας, εύχομαι να μιλήσουν και σ’ εσάς, όλο και κάτι θάχουν να σας πουν και κλείνω πάλι με τον Κόντογλου:

«Πολλές φορές κάθουμαι και κοιτάζω τις πέτρες που τυχαίνει να βρίσκουνται μπροστά μου,

και μου φαίνεται πως με κοιτάζουνε και κείνες με κάποια μυστηριώδη μάτια

που δεν φαίνονται, και πως κρυφοκουβεντιάζουνε μεταξύ τους και πως κρυφογελούνε…»

Συγχαρητήρια Χαρά για την ωραιότατη έκθεση των πετρωτών σου!