Αγριολούλουδα (2)

Τ` αγριολούλουδα δεν ανθίζουν με προσταγές

ούτε κανείς σπέρνει τη φύτρα τους

ανατρεπτικοί άνεμοι στροβιλίζουν την αυγή

λιχνίζουν γόνο στις οστεοθήκες των αγρών

στον κρόταφο των βράχων. *

Με το που ξεμυτίζει η άνοιξη, τούτα τα λουλούδια ξεδιπλώνουν όλη τους την ομορφιά σε πλαγιές, σε λιβάδια, σε ξέφωτα, ακόμη και στις άκρες των δρόμων κι ανάμεσα στο πράσινο βάζουν τις δικές τους πινελιές κι αναδεικνύουν την ασυναγώνιστη ομορφιά της μάνας τους… της Φύσης!

* Οι στίχοι είναι του Ιωσήφ Βεντούρα

Αγριολούλουδα… (1)

Αγριολούλουδα [άγριος + λουλούδι]… λουλούδι ακήπευτο, 

ακαλλιέργητο που φυτρώνει μόνο του στους αγρούς…

(Αυτά γράφει το λεξικό)

Κι όμως αυτά με την ομορφιά τους ακυρώνουν το όνομα «Αγριολούλουδα»…

Κι εμένα δεν μου πάει να τα αποκαλώ έτσι...

Σήμερα, στο περπάτημά μου αντίκρισα κάποια και δεν μπορούσα να μη τα φωτογραφήσω.

Γράφει κάπου η αγαπημένη συγγραφέας Αλκυόνη Παπαδάκη:

«Βλέπουμε την ομορφιά του κόσμου γύρω μας,

αλλά, αν δεν μας τη χαρίσει κάποιος, δεν γίνεται ποτέ δική μας».

Σας τη χαρίζω, λοιπόν, εγώ…

Πιο ταπεινή ομορφιά –αλλά τι ομορφιά– δεν γίνεται.

Δική σας!

Άνοιξη, Ποίηση, Άνθη και Στίχοι…

«Μπορείς να κόψεις όλα τα λουλούδια,

αλλά δεν μπορείς να εμποδίσεις την Άνοιξη να ’ρθει»

(Pablo Neruda)

… απροετοίμαστη κι η άνοιξη,

σε κάθε της βήμα κοντοστέκεται σαστίζει και σωπαίνει…

(Γ. Ρίτσος)

Να κριθεί κάθε άνοιξη από τη χαρά της
από το χρώμα του το κάθε λουλούδι
από το χάδι του το κάθε χέρι
απ’ τ’ ανατρίχιασμά του το κάθε φιλί.

(Μ. Σαχτούρης)

Γιατί κανένας στίχος σήμερα δεν ανατρέπει καθεστώτα

Κανένας στίχος δεν κινητοποιεί τις μάζες… 

(Τ. Πατρίκιος)

Πρασίνισε η γη...

Χρώματα Φθινοπώρου…

Τι μπορεί να μου προσφέρουν, αλήθεια, μερικά αραδιασμένα φύλλα

με τα χρώματα του φθινοπώρου;

Μπορεί, λέω… μπορεί, να με μάθουν να ονειρεύομαι

Ίσως εδώ, ανάμεσα σε τούτα τα πυρόμορφα χρώματα

να υπάρχουν οι καταλήξεις των αποξηραμένων ονείρων μου…

Σε κοραλλί και πορτοκαλί αποχρώσεις…

... ικανές ν’ αλλάξουν τη ρότα της ψυχής σου...

   Τόσο κοντά μου… Μια ανάσα, λες και περίμεναν να τ’ αγγίξω…

Υπέροχη εικόνα, ποιος το αμφιβάλλει;

Έχει αντιστοιχία με αυτό που βλέπει η ματιά μας…

Την ομορφιά!!!

Όσα αποτυπώνω σε εικόνα δεν θα ’λεγα ότι είναι μοναδικά…
Τα βλέπω, όμως, όσο πιο όμορφα γίνεται…

Θέλησα τα λίγα σκόρπια πέταλα του δρόμου

–που πριν βρεθούν εκεί ήταν κι αυτά λουλούδι–  

να ’ναι κι αυτά στην κορνίζα, μέρος της εικόνας…

Δεν τους αξίζει η αποφυγή…

Η αμηχανία μου μπροστά στο θαυμαστό...
Πώς να το προσπεράσεις;… Πως ν’ αντισταθείς;…
Αυτό κι αν είναι δίλημμα...

Η ομορφιά του, το χρώμα του, η υπόκλισή του (έτσι μοιάζει…)

σε προκαλούν…

Η διακριτικότητα της ομορφιάς…
Η φύση ζωγραφίζει, οι αισθήσεις χαλαρώνουν...