Τετάρτη, 29 Απριλίου 2015

Χαλάσματα αφημένα στη μοίρα τους…

Αφημένα στη μοίρα τους χαλάσματα, άδεια σπίτια, παρατημένα στου καιρού το πέρασμα, που τα τρώει. Τα κοιτάς, μόνο γιατί εμπεριέχουν αναμνήσεις. Στέκουν εκεί σαν σκίτσα που δεν τέλειωσαν. Γέρασαν, τα ξέχασαν κι αυτοί που κάποτε τα ζούσαν. Πόσα όνειρα δεν στέγασαν, πόσες ανάσες… Τα αντικρίζεις και νιώθεις τη σκουριά του χρόνου και της εγκατάλειψης.  Μαγνητίζουν το βλέμμα φέρνοντας στο νου το μεγαλείο μιας άλλης εποχής που πέρασε και πάει… Επάνω τους ο χρόνος μοιάζει να έχει ακινητοποιηθεί σε περασμένες δεκαετίες… Μέσα από τα ερείπια και τα χαλάσματα διαγράφεται έντονα η στιγμή στο παρελθόν, η ζωή, η ανάμνηση, η νοσταλγία, η θλίψη… Κάθε κλειστή πόρτα, κάθε μανταλωμένο παραθυρόφυλλο, κάθε σκουριασμένο κάγκελο, κάθε πατημασιά έχει να διηγηθεί μια ιστορία. Δραματική εγκατάλειψη. Εικόνες που σου αφήνουν περιθώρια να φτιάξεις ιστορίες.

Αρχοντικό στο έλεος της εγκατάλειψης και της φθοράς…
Φαρών και Ηροδότου γωνία…

Όλα ερμητικά κλειστά κι αμπαρωμένα…
Χορτάριασε, τώρα έχει παρέα
κι όσο αντέξει… 
Το πράσινο κρύβει όσο μπορεί το ερείπιο…
Προσοχή, μην παρκάρετε, κίνδυνος κατάρρευσης
Εξώπορτα και μπαλκόνι, πόσο ακόμη θ’ αντέξουν;…

Σάββατο, 25 Απριλίου 2015

Λιμανίσιες εικόνες…

Λιμανίσιες εικόνες με σκουριασμένες άγκυρες και δέστρες,
γερασμένα σκαριά αποκλεισμένα από ταξίδια,
ξεφτισμένα καραβόσκοινα που ξανθαίνουν στον ήλιο,
άλμπουρα στραμμένα στον ουρανό,
όλα ξεγελούν την ύπαρξή τους… 
Δέστρες που αντέχουν...
Γερασμένα σκαριά στα ήρεμα νερά· ρωμαλέα κάποτε στις άγριες φουρτούνες…
Κάποτε αρμένιζε, τώρα ξαποσταίνει στο μόλο… 

Κουρασμένα βαπόρια δεμένα στο μουράγιο… κάνουν υπομονή και κουράγιο…
σκουριασμένες άγκυρες,  σφιχτοδεμένα παλαμάρια, άχρηστα...
ξεφτισμένα καραβόσκοινα... 
που ξανθαίνουν στον ήλιο

Κι άλμπουρα στραμμένα στον ουρανό 
να ψάχνουν θεό…


Σάββατο, 18 Απριλίου 2015

Χρώματα...

Προσεγγίσεις ομορφιάς… μες το θολό του χρόνου
Συνθέσεις ανθέων, συστοιχίες χρωμάτων…


Και με το που θα ξημερώσει, θα ’θελα να τις κάνω ποίημα…
Όμως το ποσοστό που μου αναλογούσε γι' αυτό, το ξόδεψα όλο εδώ.