Τετάρτη, 24 Αυγούστου 2016

Δείγματα φθινοπώρου εκτός καιρού...

Και… ξαφνικά, όπως περπατάς, στρέφεις το βλέμμα σε κάποιες λεπτομέρειες που σου αποσπούν την προσοχή. Δείχνουν παράταιρες με την όλη εικόνα ένα γύρω. Σε αιφνιδιάζουν με την απρόσμενη, πρώιμη και δειλή εμφάνισή τους. Τις προσπερνάς, αλλά κάτι μέσα σου σε προστάζει να επιστρέψεις σ’ αυτό που άφησες πίσω. Κάν’ το εικόνα βρε αδερφέ… Τι σου κοστίζει ένα κλικ;



Είναι κάτι μικρά δείγματα φθινοπώρου που ξεπετάγονται, εκτός καιρού και με μια αδικαιολόγητη βιασύνη, με μόνο σκοπό –υποθέτω– και την αίσθηση να σε προετοιμάσουν για κάτι που οδεύει προς αποχαιρετισμό. Πως… κάτι τελειώνει.

Τι θαρρείς… ξεμωραίνει κι ο καιρός. Σε ξεγελά προσπαθώντας να σου «κλέψει» όσες ψευδαισθήσεις καλοκαιριού έχουν απομείνει.



Και… ξέρετε με τι μου μοιάζει όλο αυτό; Με τη συνήθη ευχή: «Καλό χειμώνα» που λένε κάποιοι, από Αύγουστο μήνα…

Σάββατο, 20 Αυγούστου 2016

Το όμορφο λουλούδι του καλοκαιριού

Μπιγκόνια μεγανθής 
(Bignonia grandiflora)

Το όμορφο λουλούδι του καλοκαιριού
που κάνει να πλημυρίζουν οι έξω κήποι ομορφιά κι ο μέσα κόσμος χρώμα!





Τι να τα κάνεις τα «επιπλέον»… Πολλές φορές, περιττεύουν…


Δευτέρα, 13 Ιουνίου 2016

Φωτο-συνθέσεις διά χειρός S.D.



και… με απόλυτη εχεμύθεια

Ασπρόμαυρες εικόνες με υπάρξεις που, αν μη τι άλλο, εγείρουν τις αισθήσεις.
Εγκαρδιώνουν… κι ας έχει χίλιες δυσκολίες ο καιρός.
Έκανα χώρο στο κάδρο με «το αδοκίμαστο και το απ’ αλλού φερμένο».
Αυθαιρέτως! Δίχως ενδοιασμούς και… φυσικά δίχως αντίκρισμα.
Σε μια, εν εξελίξει, «παραβίαση» πνευματικών δικαιωμάτων. Απολογούμαι:
Δεν παραβίασα αμπαρωμένες πύλες. Ορθάνοιχτες τις βρήκα.
Οπότε, σε ποιον θα μπορούσα ν’ απευθυνθώ και σε ποιον ν’ απολογηθώ...
Έχει τόση σημασία;

Βεβαίως και δεν έχω την παραμικρότερη πρόθεση να εισέλθω,
ως απρόσκλητος ειδήμων, στα επαγγελματικά «οικόπεδα» άλλων.
Επέλεξα, ωστόσο –μόνο για ’κείνες– το «αλάθητο αισθητήριο»
θαυμασμού και μιας αρμονικής συνδιαλλαγής.
Κι αυτές, δεν μου κράτησαν γινάτι, βολεύτηκαν, βρήκαν τη θέση τους,
δε θέλησαν ν’ αποδράσουν από το πλαίσιο που τόλμησα
–συνεπής στην υπαγόρευση της συνείδησής μου–
να… τις φυλακίσω.
Τα επιπλέον περιττεύουν…

Είναι πράγματι μερικές φορές κι ας κρατάνε λίγο
που… προκαλείς αγκυλωμένες ηθικές, φτύνεις στερεότυπα,
κλωτσάς περιφράξεις και σπας τους κωδικούς της υποκρισίας.
Δεν πειράζει. Αρκεί να συντηρούμε άσβεστη τη φλόγα του πάθους.


Παρασκευή, 10 Ιουνίου 2016

Εστιάσεις...



«Χρόνοι μαρμάρινοι, καμάρες και θόλοι
αναβιώνουν τα χτεσινά μου βήματα»


Εστιάζω την εξωτερική λεπτομέρεια
για να ψηλαφίσω το μέσα…

Παρασκευή, 3 Ιουνίου 2016

Το λιμάνι μου...

Aγκυροβόλιο των ωραίων εποχών και των ειδυλλιακών χρόνων...

Εκεί, στη Μήθυμνα θα ήθελα –πάντα το ήθελα– να έριχνα την άγκυρά μου…




Παρασκευή, 27 Μαΐου 2016

Η συντροφιά μου…


Με βραζιλιάνικη καταγωγή –ίσως γι’ αυτό και την αγάπησα– τούτη η ολοκόκκινη 
–πιο κόκκινη δεν γίνεται– «διπλαδένια», 
εδώ και κάποιες μέρες, με συντροφεύει κι ομορφαίνει το μπαλκόνι μου.


Κι αν δεν κάνω λάθος τη λένε και «Βραζιλιάνικο γιασεμί» 

Προσθέτω στολίδια στην καθημερινότητά μου, γιατί νομίζω πως
ό,τι ζούμε μας ακολουθεί...